top of page

Zoekresultaten

49 items gevonden voor ""

Producten (40)

Alles bekijken

Evenementen (4)

  • Papieren bloemen
    Kaartjes: € 34,95
    Wolfshoek 76, 5154 AD Elshout, Nederland
  • Droogbloemenkrans
    Kaartjes: € 39,95
    Wolfshoek 76, 5154 AD Elshout, Nederland
  • Punchen
    Kaartjes: € 39,95
    Wolfshoek 76, 5154 AD Elshout, Nederland
Alles bekijken

Blogposts (5)

  • Perencake met mascarpone

    Oké, als je 't heel snel zegt zou je even kunnen denken dat ik 't nu ga hebben over nummertje 43 bij de Chinees. Alsof er maar één Chinees is trouwens, ook zoiets. Fruit & noten halen we bij de Turk, de lekkerste ijsjes bij de Italiaan & loempia's bij de Chinees. Bij de Nederlander halen we nooit iets. Gek fenomeen. Maar goed, ik dwaal af. Nr. 43 is bij de mijne Koe Loe Yoek en ik heb Coeliakie. Toch net weer wat anders ;-). En om de verwarring compleet te maken spreek je dat dan weer uit als seu-li-a-kie. Als je Coeliakie hebt is Koe Loe Yoek trouwens een heel slecht idee. Want gluten en ik zijn dus géén goede match. Maar daar kom ik op terug. Want we willen eten. Klets niet & schuif die cake nou maar door. Sorry, ik wilde je alleen even waarschuwen: in deze cake zit gluten. 't Is maar dat je 't weet. Ingrediënten: 225 g suiker 200 g ongezouten roomboter 200 g bloem 10 g bakpoeder 3 eieren 2 tl gemalen kaneel 75 g mascarpone 2 handperen evt. poedersuiker Verder heb je een keukenmachine of (hand)mixer nodig & een bakblik van ongeveer 28 x 18 cm. Mocht je geen bakblik in die maat hebben kun je ook een ovenschaal gebruiken met ongeveer dezelfde afmeting. Zo maak je 't: Verwarm de oven vast voor op 180º C. Klop met de mixer de boter samen met 200 gram van de suiker & een snuf zout zacht. Klop er daarna één voor één de eieren door. Voeg het bakpoeder & de kaneel bij de bloem en doe 't samen bij je botermengsel. Klop 't tot een mooi glad beslag. Als laatste voeg je de mascarpone aan je kaneelbeslag toe. Ook dit weer even goed doorkloppen. Schep je mengsel in de ingevette bakvorm en strijk even glad. Dit hoeft niet heel nauwkeurig. Hiervoor kun je bijvoorbeeld de achterkant van een lepel of spatel gebruiken. Snijd de peren in kleine stukjes en doe er de overgebleven 25 gram suiker bij. Strooi het perenmengsel over je beslag in de vorm. Klaar om de oven in te gaan! Je bakt de cake in een voorverwarmde oven in ongeveer 35-40 minuten goudbruin & gaar. Als je twijfelt, kun je altijd even met een satéprikker de gaarheid controleren. Laat de cake in de vorm afkoelen & bestooi met wat poedersuiker. Als je een bakblik hebt gebruikt kun je de cake daarna storten op een mooie schaal of bord. Of eet gewoon lekker uit de bak. Tip: Heb je toevallig slagroom in huis? Maak er dan nog een lekkere mascarponeroom bij! Dit doe je door de overgebleven mascarpone samen met 100 ml slagroom en 2 el suiker tot een lobbige room te kloppen. Heerlijk om bij je cake te serveren. Smakelijk!

  • Toffe deurmat!

    Al tijden ligt er zo'n suffe deurmat bij onze voordeur. Prima ding hoor en ook zeker praktisch, maar echt heel erg fancy kunnen we 'm niet noemen. Tijd daar iets aan te doen! Met deze supersnelle DIY heb je binnen een handomdraai je eigen unieke deurmat. Wat heb je nodig? kokosmat (te koop bij vrijwel alle grote woonwinkels & bouwmarkten, zoals hier en hier of hier) zwarte verf (ik kocht de mijne hier, maar elke zwarte verf die waterbestendig is werkt) spons evt. penseel/kwast Stap-voor-stap Heb je een spons in een bepaalde vorm liggen? Top, dan ben je helemaal zo klaar! Mocht dat niet zo zijn dan kun je een normaal huis, tuin & keukensponsje (die met zo'n groene bovenkant) in de vorm knippen of snijden die je graag wilt Dompel je spons in de verf & druk 'm stevig op je mat Geef nu even goed overal druk voordat je je spons er weer af haalt, zodat de mat zo goed mogelijk verzadigd raakt met verf Yep, de verf heeft hier en daar niet helemaal goed gepakt zoals je ziet. Niet zo gek, want een kokosmat heeft stugge haren en veel structuur. Maar je kunt je gestempelde vorm makkelijk met een penseel en wat verf bijwerken En dan 't lastige: wachten tot hij droog is! Ik liet de mijne ongeveer een dag in de garage liggen, al denk ik dat hij al veel eerder droog was. Maar had geen zin in schoenzolen met verf ;-) Da's toch weer vrolijk binnenkomen! Volgende keer probeer ik 't ook eens met behulp van een sjabloon en spuitbus, benieuwd hoe dat uitpakt. Zeker ook leuk om cadeau te geven bij bijv. een housewarming. Veel plezier met DIY-en!

  • Pretty girl

    Vorige week vierden we feest, want ons lieve kleine meisje werd 4 jaar! Yep, vers basisschoolmateriaal zou je zo zeggen. Een heuse mijlpaal in dat mini-leventje, want ze wordt van peuter zomaar ineens kleuter. Hatsieflats! Snikkende mams in de klas, dramatisch afscheid als ik Jente voor 't eerst weifelend achterlaat bij de kleuterjuf. Toch? Nee, niet echt. Want 't is pas een krappe 2 maanden geleden dat we tegenover de klinisch geneticus zaten die ons zachtjes vertelde 'dat ze iets gevonden hadden' en in één klap al de grond onder onze voeten één grote oase aan drijfzand werd. Al je hoop & vurige verlangens zo door 't putje. Gek genoeg verlang je van te voren zo naar antwoorden, terwijl als 't hoge woord er dan eenmaal uit komt 't voelt alsof er een tientonner dwars over je heen walst. En weer terug. Ruim 2 jaar heeft 't geduurd voor 'D-day'. Op 14 augustus 2014 zag na een hel van een zwangerschap & een waanzinnig mooie bevalling ons lieve meisje 't levenslicht. Puntgaaf & beeldschoon.  Op slag verliefd! Lastige start? Mooi niet, onze dappere dame harkte zonder enige moeite de maximale score op de Apgar-test binnen & sliep goed, at goed & poepte nog beter. Met haar twinkelende ogen pakte ze iedereen in. In haar eerste jaar wist ze alle mijlpalen moeiteloos te halen en met anderhalf moederde ze trots over haar pasgeboren broertje Ties. Ze las boekjes en kletste de oren van je hoofd. Tot ze opeens haar speelgoed links liet liggen en haar handjes steeds vaker naar haar oren verdwenen. Bezorgd bespraken we dit met de jeugdarts en Jente werd audiologisch getest. Doofheid misschien. Uitslag negatief. Ondertussen ging 't van kwaad tot erger en leek 't wel alsof er iemand anders in ons kleine hummeltje was gekropen. Ik zie haar nog staan: één brok frustratie, gillend & smijtend met alles wat haar kleine handjes konden pakken. Handjes die heel typische bewegingen maakten ook. Ik troostte, ik suste, ik huilde haar en mezelf in slaap en ging kapot van binnen. 's Nachts werd ze gillend wakker. De sprankeling in haar ogen verdween, ze keek ons nauwelijks nog aan en leek in zichzelf opgesloten. Af en toe die wanhopige blik die smeekte: doe iets! Ik bad & smeekte voor antwoorden, laat me alsjeblieft ons meisje helpen. Ze stopte met praten en leek alles wat ze kon te verleren. Totaal uit 't lood geslagen waren we, met alles wat je in je hebt wil je zo graag 't tij keren maar welke stap we ook namen, we kwamen geen steek verder. Ons meisje glipte ons door de vingers. Zo voelde 't. Er was geen enkele blijk van herkenning meer, wij leken willekeurige mensen geworden in haar kleine leventje, maar niet meer haar papa & mama. En dat doet pijn. Heel veel pijn. Heel ver weg..in je eigen wereldje. Uiteindelijk belanden met tussenstops van logo & fysio (echte helden!) in 't ziekenhuis, waar de onderzoeken losbarstten. 't Wachten duurde lang. Jente kreeg ondertussen voor 4 dagen in de week een plaatsje bij een orthopedisch kindcentrum (dus ja...laten we zeggen dat ik mijn drama-moment al heb gehad ;-). Heldhaftig stond ik me daar groot te houden, toen ze voor 't eerst met de taxi werd opgehaald. Om als een volleerd dramaqueen in te storten nog voordat de taxi de straat uit was). Die zoektocht was intensief, maarr ohh...wat ben ik blij dat we geen 'JA' hebben gezegd tegen alles waar ons hart 'NEE' bij schreeuwde. Want als ze niet thuis kon blijven, was alleen 't allerbeste plekje goed genoeg. En daar zit ze nu bijna een jaar. Haar dag is gevuld met fysio & logo-lesjes, bewegingstherapie, 'n uurtje lekker zwemmen in de week, snoezelen & softplay. En heel langzaam leek de buitenwereld voor Jente weer te gaan bestaan. Ze keek me aan en ik wist dat ze mij zag en je kon me weer opvegen. Ze begon weer vaker op haar manier contact te zoeken en al kan ze nog geen 5 woorden meer zeggen, 't voelt alsof we de Olympische Spelen eigenhandig winnen met elk klein stapje wat ze zet. Tot de sneltrein van onzekerheid op 28 juni tot stilstand kwam. Voorzichtig bracht ze 't nieuws. Eindelijk duidelijkheid waar je eigenlijk al zo lang op wacht, maar een antwoord wat ook gelijk snoeidefinitief is. Kinderlijk hoop je dat als je je ogen dicht doet en heel hard in jezelf gaat neuriën, 't dan misschien wel weg is als je je ogen opendoet. Maar de aardige mevrouw voor ons zat er nog, en aan haar gezicht te zien was 't menens. Ons 4-jarig druifie heeft 't Rett-syndroom. Mutaties, chromosomen, MECP2-gen, verbindingen in de hersenen, uitwisselingen van eiwitten & enzymen; ze legde alles rustig uit maar mijn brein sloeg maar de helft op. Tot dan was 't Rett syndroom compleet onbekend terrein voor ons, maar als snel werd duidelijk dat 't een vrij zeldzame aandoening is die ongeveer 250 meisjes in Nederland treft. De zoektocht was voorbij en hoe fijn was 't om na 2 jaar duidelijkheid te hebben. Opluchting. Maar tegelijkertijd zakt alle grond onder je voeten weg, want Jente zal zich niet veel verder ontwikkelen dan 't niveau van een 2-jarige werd ons verteld en zoveel minder kansen krijgen in 't leven dan je voor je kind hoopt. Verloren, verdrietig, onwerkelijk, maar vooral ook vechtlust & kracht. Vastbesloten om niet in beperkingen te denken, maar in mogelijkheden & elk momentje te koesteren wat voor een ander zo gewoon is. En nu kan ik je onderdompelen in de wereld van fases, epilepsie, scorliose (dat zou toch zomaar ook 'ns een verdraaid goed Italiaans gerecht kunnen zijn!) etc etc, maar er zijn zoveel goede bronnen die 't theoretische verhaal goed en duidelijk vertellen. Misschien ga ik 't nog wel doen hoor. Maar mocht je nu meer willen lezen raad ik je zeker aan 'ns te kijken op de sites van de Nederlandse Rett Vereniging (www.rett.nl) en Stichting Terre (www.stichtingterre.nl), waar je veel info vindt over Rett & verhalen kunt lezen van stoere ouders met hun dappere meiden. Ik neem je graag mee in ons avontuur met een heel bijzonder meisje & haar twee kanjers van broers. Hoe we ontdekken wat 't leven met Rett-syndroom Jente en ons brengt, tegen welke bijzondere, kneiterlastige & grappige dingen we aanlopen met een zorgintensief meisje in ons gezin. Hoe we van haar leren om met de dag te leven en hoe vaak we dat ook weer vergeten. Hoe we zoeken naar een nieuwe balans, met werk, ontspanning & zorg en gezin. Hoe ongelofelijk trots en dankbaar we zijn dat we voor haar mogen zorgen & hoe we op onze manier alles uit 't leven halen wat erin zit. Hoe we genieten & leren te kiezen voor dingen die je vooral iets positiefs brengen. Het is best een heftig eerste berichtje geworden na een tijd lang in de luwte en misschien roept 't vragen bij je op. Wil je iets weten? Vraag 't gerust, graag zelfs! Al heb ik ook niet alle antwoorden ;-). In ieder geval staan we er héél open in en hoe mooi zou 't zijn als we samen Rett een beetje meer bekendheid kunnen geven & een ander voor heel even bewuster maken om JUIST te genieten en af en toe 'ns stil te staan. In ons gezin gaan dingen soms anders en da's ook voor ons een uitdaging, go with the flow! Sommige dagen zijn goed, andere minder...maar hé, bij wie is dat nou niet zo! Vaak wordt ons gevraagd of Jente ooit zal praten, en dat denk ik niet. Maar begrijpen doet ze maar al te goed. Ze zal dan geen liedjes voor me zingen, maar geniet wel van muziek. En ze tapt geen moppen, maar wat houd ze je voor de gek & giert zelf 't hardst van de lach. Bloesem stond afgelopen maanden even stil, ik maakte pas op de plaats. Er speelde nogal wat shitty things in life en werd overweldigd door een soort golf van vermoeidheid. 't Viel als een deken over me heen en eigenlijk wist ik niet eens of ik lekker lag of niet, maar ik kwam maar moeilijk onder die deken onderuit. Moe als ik opstond, moe als ik naar bed ging, bleh! Maar toegeven dat ik moe was ho maar! Welnee, ik ploeterde gewoon rustig door. Tot ik me op een gegeven moment afvroeg waarom ik eigenlijk ooit met Bloesem was begonnen (ai...serieuze kost dus!) en amper zin (en tijd!) had wat te maken, terwijl dat me juist altijd helpt als ik te veel aan m'n hoofd heb. 't Leven slokte me een beetje op. Overal en nergens was ik, waardoor Bloesem steeds meer naar plan B (of Z inmiddels) verschoof. Dus moest echt even op zoek naar dat vuurtje en naar balans. Rust moest er komen, en vanuit die rust borrelt 't weer als 'n malle & voel ik weer 't verlangen om mooie dingen te maken. Om iets heel tofs neer te zetten waar ik in geloof en waar ik mensen blij mee kan maken. Ik kwam er achter dat ik veel tijd kwijt was met 'bijzaken' terwijl juist 't maken zelf me zoveel plezier gaf. Stiekem slokte dat me op en verloor mijn focus. Dus terug naar de basis, naar 't waarom van Bloesem. Ach... wie weet schrijf ik daar nog wel 'ns een stukje over ;-). Maar heb 't inmiddels weer gevonden, meer dan zelfs en heb er zin in! Ik hoop jij ook! Fijn je hier te zien. Liefs, Tineke Benieuwd wat 't Rett-syndroom inhoudt? De Nederlandse Rett Syndroom Vereniging (NRSV) legde een aantal dappere meiden met RS vast en maakte er dit filmpje over. bron: www.rett.nl

Alles bekijken
bottom of page